De tandartsstoel

De tandartsstoel is een belangrijk gereedschap van de tandarts. Tijdens de behandeling mag de patiënt plaatsnemen in de stoel, zodat de tandarts goed bij de mond kan en de patiënt een comfortabele houding kan aannemen. In 1790 werd de eerste tandartsstoel geïntroduceerd, in 1831 de eerste stoel waarin de patiënt ligt.


 
De tandartsstoel bestaat uit een aantal elementen:
• Uiteraard de stoel zelf;
• de Spittoon, deze bevindt zich aan de zijkant, de patiënt heeft hier toegang tot een spoelschaal waar hij in kan spugen en met water kan spoelen. Tevens zijn aan de spittoon de afzuigslangen gemonteerd die de assistente gebruikt tijdens de behandeling;
• aan de andere zijde zit de behandelunit, deze is voorzien van een aantal slangen waarop meerdere soorten instrumenten zitten. Deze instrumenten bestaan uit hoekstukken om te kunnen boren, een scaler om tandsteen te verwijderen en een meerfunctiespuit om te sprayen en te kunnen droogblazen.

Verlichting
Om goed zicht te hebben in de mond en zodoende een juiste diagnose te kunnen stellen wordt er gewerkt met een behandellamp die in de mond-holte van de patiënt schijnt. De behandellamp kan gemonteerd worden aan de stoel, maar hangt ook vaak aan het plafond.

Bron: Rob Jansen